Zit niet ingezakt, rond als een banaan. Denk: strijkplank – stevig, lang en ontspannen. Duw je cello naar voren als een ridder, een strijder, denk Don Quichote (Richard Strauss’ meesterwerk voor cello solo met orkest. Praktisch ONSPEELBAAR!

Je cello hoort tegen je borst te rusten. Ligt hij te los of zakt hij weg? Dan gaat je duim knijpen. En dat hoor je. Houd jezelf recht en geef je cello steun, dan speel je vrijer.

Gebruik geen spierkracht om de strijkstok te duwen. Denk eerder aan een hangmat of een slingerende aap – je arm beweegt mee, niet tegen. Je schouder mag/moet omlaag blijven. Hoe minder spanning daar, hoe mooier je streek. Want de zwaartekracht wil… juist: naar beneden, niet naar boven…

Vijf minuten met focus zijn vaak effectiever dan een halfuur doelloos doorspelen. Kies één klein doel: een zuivere positie, een vloeiende streek, ontspannen pinken… en werk daar even aan. Kleine stappen brengen je verder. Ik spreek altijd over ‘taartpunten’.

Je linkerhand hoeft niet te duwen of vast te houden. De snaren hebben geen spierballen nodig. Laat je vingers gewoon ‘staan’ op de toets. Even pauze? Wiebelen met je vingers of je hand losschudden helpt om spanning kwijt te raken.

Sluit je oefensessie af met iets dat je fijn vindt om te spelen – hoe simpel ook. Een stukje waar je van houdt, waar je goed op klinkt, of dat gewoon lekker voelt. Daarmee blijf je plezier houden in het spelen, ook als het even warm is of als je minder tijd hebt.